İSLAMA XİDMƏT
   
 
  5. Dəccaliyətin Dini Darvinizm
“O kəslər ki, sözü dinləyib onun ən gözəlinə uyarlar. Onlar Allahın doğru yola yönəltdiyi kimsələrdir. Ağıl sahibləri də elə onlardır!”
(“Zumər” surəsi, ayə 18)
 
 
DƏCCALİYƏTİN DİNİ DARVİNİZM
 
Dəccalı izah edən xeyli çox hədisdə müxtəlif bənzətmələrlə tərif edilən xüsusiyyətlər, bir ideologiyanın xüsusiyyətləri olaraq qiymətləndirildiyində dəqiqlik qazanmaqdadır. Bu vəziyyətdə insanları inkara sürüyən, din əxlaqından uzaqlaşdıran, insanlar arasında fitnə və qarışıqlıq çıxmasını təmin edən hər cür ideologiya və düşüncə sistemi, Dəccalı təmsil etməkdədir.
Bu gün yer üzündə din əleyhdarı ən böyük fitnələrdən biri, materializm və materializmdən törəyən müxtəlif ideologiya və axınlardır. Bütün bu axınları əhatə edən, hamısının sözdə elmi çıxış və dayaq nöqtəsi olan düşüncə isə Darvinizmdir. Darvinizm, ortaya atıldığı tarixdən etibarən materialist və din əleyhdarı ideologiya və axınların təməl dayaq nöqtəsi halına gəlmiş, bu ideologiyaları müdafiə edənlər tərəfindən sanki bir din halına gətirilmişdir. Darvinizmin, axır zamanda Dəccalın dini halına gətiriləcəyinə böyük İslam alimi Bədiüzzaman Səid Nursi də bu şərhi ilə diqqət çəkmişdir:
Təbiətçilik və materializm fəlsəfəsindən çıxan nemrudane bir axın, axır zamanda fəlsəfə vasitəsiylə getdikcə yayılaraq qüvvət tapar, ilahlıq iddia edəcək bir dərəcəyə çıxar.
Tam da Bədiüzzamanın "təbiətçilik və materializm fəlsəfəsindən çıxan nemrudane bir axın" şəklində ifadə etdiyi kimi, Darvinizm, təbiətə müstəqil bir güc atfeden, bütün canlılığın kor təsadüflərin əsəri olduğunu, yaradılmadığını iddia edən, insanları Allaha imandan uzaqlaşdırmağa çalışan bir təlimdir. Kutub-i Sitte Muhtasarı Tərcümə və Şərhi adlı, Peyğəmbər Əfəndimizin hədislərinin bir yerə gətirildiyi və hədislərin şərhlərinin yer aldığı kitabda isə bu mövzu belə şərh olunmuşdur:
Dəccalın gətirib çıxardığı axır zaman fitnəsinin ən aşkar və ən mühüm xüsusiyyəti dinə qarşı olmasıdır. Axır zamanda ortaya çıxacaq bir qisim humanist görüşlər və dəyərlər, dinin yerini almağa çalışacaq. Bu yeni din, fövqəlinsanında mövcud hər növ İlahi hakimiyyəti qaldırmaq üçün inkarı özünə təməl götürər... Təməl ilahı maddə və insan olan dindənkənar bir dindir.
Alıntıda haqqında danışılan "humanist görüşlər" bu gün həqiqətən də bir din şəxsiyyətinə bürünmüş vəziyyətdədir. Çağımızda humanizm, Allahın inkar edildiyi və insanın sözdə tapınılacaq müqəddəs bir varlıq olaraq göstərildiyi ateist bir din vəziyyətindədir. Humanist təşkilat və dərnəklərin nəşrlərinə baxıldığında isə, bütün dünya görüşlərini təkamül nəzəriyyəsinə söykəndirdikləri görülər. (Detallı məlumat üçün baxın. Harun Yəhya, Qlobal Masonluq, İstanbul, 2002)
Canlıların cansız maddələrdən meydana gəldiyi və təkamülləşərək inkişaf etdiyi fikirini müdafiə edən Darvinizmin ən əhəmiyyətli mexanizmi isə "təsadüf"dür. Bu hiyləçi təlimə görə bütün canlı növləri, təsadüfən ortaya çıxan bir hüceyrədən, yəni ortaq bir atadan meydana gəlmiş və zaman içində yenə təsadüflərin təsiriylə meydana gələn kiçik dəyişmələrlə bir-birlərindən fərqliləşmişlər. Heç bir ağılçı və elmi dayağı olmayan bir xəyal məhsulundan ibarət bu nəzəriyyə, Darvin dövrünün primitiv elm səviyyəsi və sosioloji şərtləri içində xeyli çox adam tərəfindən qəbul görmüşdür. Ancaq elmin və texnologiyanın irəliləməsi ilə birlikdə nəzəriyyənin də nəhəng bir boş sözdən ibarət olduğu aydın olmuşdur. Buna baxmayaraq bu gün hələ də bu nəzəriyyəyə bağlılıqda müqavimət göstərənlər, aşağıda da ələ alacağımız kimi, ideoloji səbəblərlə bu ağıl xarici nəzəriyyədən imtina edə bilməyən ətraflardır.
 Darvinizm, ortaya atıldığı tarixdən etibarən materialist və din əleyhdarı ideologiya və axınların təməl dayaq nöqtəsi halına gəlmiş, bu ideologiyaları müdafiə edənlər tərəfindən sanki bir din halına gətirilmişdir.
Bu batil dinə görə yer üzündə canlılıq yaradılmamışdır, özbaşına var olmuşdur. Bu axmaq anlayışı mənimsəyənlərə, "Yaxşı canlılıq ilk olaraq necə ortaya çıxmışdır?" deyə soruşulduğunda, bu suala verəcəkləri cavab "Canlıları kor təsadüflər var etmişdir" olacaq. Halbuki təsadüf tamamilə başıboş, ağılsız və məqsədsiz bir gücdür. Allah isə hər şeyi bir nizam, plan, ağıl, hikmət və intizam ilə yaradar. İnsan bir əşya ilə qarşılaşdığında bunu mütləq düzəldən biri olduğunu bilər, gördüyü şeyin özünün görmədiyi bir anda ağıl və şüur sahibi bir varlıq tərəfindən hazırlanıb meydana gətirildiyini anlar. Üstəlik bunu anlaması üçün uzun uzun düşünməsinə, araşdırma etməsinə də ehtiyac yoxdur. Baxar baxmaz aydın olan bir şeydir bu. Məsələn insan bir otağa girdiyində gördüyü kreslonu, masanı, saatı, televizoru düzəldən bəziləri olduğunu, birinin bu əşyaları oraya daşıdığını, yenə birinin bu əşyaları otağa ən uyğun olacaq şəkildə yerləşdirib otağı dekorasiyaya etdiyini bilər. Kimsə masanın, kreslonun, saatın, televizorun öz özünə ortaya çıxdığını və ya öz özlərinə o otağa gəlib, özlərinə uyğun bir yer tapıb yerləşdiklərini düşünməz. Bunu düşünən biri çıxarsa da, təbii olaraq bu adamın ağlından şübhə edilər.
Darvinizm kimi axmaq bir fikirə inanan insan isə; almaların, portağalların, çiyələklərin, üzümlərin, qovunların, qarpızların, albalıların, əriklərin, saftalıların, güllərin, yasəmənlərin, sümbüllərin, bənövşələrin, manolyaların, qərənfillərin, pişiklərin, ceyranların, pələnglərin, dovşanların, sincabların, zebrlərin, zürafələrin və ya daha burada saya bilmədiyimiz minlərlə növün və hətta mühəndislərin, həkimlərin, professorların, alimlərin, sənətçilərin, dövlət adamlarının yəni bütün insanların kor təsadüflər nəticəsində öz özünə ortaya çıxdığı iddiasındadır. Digər bir deyişlə bu adama görə gördüyü hər varlıq təsadüflərin əsəridir. Bu vəziyyətdə "təsadüf" bu adamın ilahı vəziyyətindədir. Ancaq diqqət yetirilsə bu sözdə ilah, düşüncə qabiliyyəti olmayan, dünyanın ən ağılsız ilahıdır; çünki bu ilah həm özünün nə olduğunun fərqində deyil, həm də nə ortaya çıxardığını və etdiyini bilməməkdədir.
Peyğəmbərimiz (s) Dəccal ilə əlaqədar bir hədisində "Xəbəriniz olsun ki o kordur" sözü ilə Dəccalın gözünün kor olduğunu bildirməkdədir. Bəzi İslam alimləri tərəfindən bu hədis, "Dəccalın ürək gözü kordur" şəklində açıqlanmaqdadır. Bu şərh yuxarıdakı məlumatlar işığında daha dəqiq aydın olmaqdadır. Kor təsadüfü ilahlaşdıran bir dinə inanan insanların ürək gözü də, ağıl gözü də kordur. Bu insanlara, "Allah bütün kainatı üstün bir ağıl, nizam və intizam ilə yaratdı" deyildiyində dərhal etiraz edərlər. Amma "hər şey kor təsadüflərin əsəridir" deyildiyində, bunu son dərəcə məntiqli taparlar. Ağıllı və şüurlu bir yaradılışın yerinə, qarışıqlıq və xaos içərisində ağılı və şüuru olmayan təsadüflərin hər şeyi var etdiyi kimi ağıl xarici bir iddianı qəbul edərlər. Bu yönüylə düşünüldüyündə Darvinizm, dünya tarixinin ən heyrət verici, ən ağla sığmaz batil dinidir. Çaşdırıcı olan bir başqa yön də, səhv və axmaq olduğu açıq olan bu dini bir sıra təhsilli kəslərin də mənimsəyir olmasıdır. Bəzi professorlar, dövlət adamları, siyasətçilər, müəllimlər, vəkillər, həkimlər belə bu axmaqlığa inana bilməkdədir. Bu da Dəccalın fikiri sisteminin sanki bir cadu kimi insanları təsiri altına aldığını göstərməkdədir.
Yaxşı kimi insanları beləsinə ağıl və məntiq xarici bir iddianı mənimsəməyə və hətta hərarətli bir müdafiəçisi olmağa itələyən faktor nədir?
Elə burada qarşımıza çıxan, axır zamanda Dəccalın fikir sisteminin yayılması üçün davam etdirilən sıx propaqandadır. Bu təsirlinin meydana gətirilə bilməsi üçün insanlara şüurlarının açılmağa başladığı ilk andan etibarən sıx təlqin verilər və insanlar mərhələ mərhələ bu azğın dinə daxil edilərlər. İnsanın uşaqlıq çağından etibarən götürməyə başladığı bu təlqin, bir neçə mərhələlidir və hər bir mərhələsində insan, Dəccalın qaranlıq dünyasına bir addım daha itələnilmiş olar. Bu sıx təlqindən qoruna bilmənin ən əhəmiyyətli yolu isə adamın yalnız vicdanının səsini dinləməsidir. Çünki vicdan, insanı, Allahın icazəsi ilə, hər vaxt ən doğru yola çatdıran bir rəhbərdir. Elmi olaraq tamamilə çökmüş olan Darvinizm isə, hal-hazırda yalnız ideoloji bir görüş olaraq müdafiə olunmaqdadır və elmi dəlillərin yanında, insanın, vicdanına müraciət edərək də səhvini asanca fərq edə biləcəyi bir boş sözdür.
Bu təhlükəyə qarşı təmkinli olmaq və bu təlqin mexanizminin nə şəkildə çalışdığını anlaya bilmək üçün, uşaqlıq çağından etibarən keçirilən mərhələlərə toxunmaq yerində olacaq.
 
I. Mərhələ
"Həyatın Təsadüflərin Əsəri
Olduğu" Yalanı İzah edilir
 
Bir uşağın ətrafındakı hadisələri və həyatı qəbul etməsi və qiymətləndirməsi bir yetkindən çox daha fərqlidir. Uşaq davamlı suallar soruşar, ətrafında inkişaf edən hadisələrin səbəblərini sorğular. Necə var olduğunu, necə danışdığını, təbiətdəki digər canlıların necə meydana gəldiyini, bitkiləri kimin var etdiyini, günəşin necə doğulub batdığını, ayın necə havada dayandığını və daha xeyli çox problemin cavabını axtarar. Əslində bütün bu suallar qarşısında bir uşağa veriləcək tək bir doğru cavab vardır. Ancaq insanlar ümumiyyətlə bu suallara iki cür cavab verərlər. Bunlardan birincisi və doğru olanı, özü də daxil olmaq üzrə ətrafında gördüyü hər şeyi Allahın yaratdığı və bütün insanların özlərini yoxdan var edən, böyüdən, yedirən, içirən, nəfəs aldıran, qoruyan, əsirgəyən Allaha qarşı məsul olduqları cavabıdır. Allahın bütün kainatı əhatə etdiyi, hər an hər yerdə olduğu, insanları hər an gördüyü, hiss etdiyi və eşitdiyidir.
Ancaq insanların bir qisimi uşaqlarının soruşduqları suallara bu doğru cavabı verməzlər. Bir qisimi uşaqlarına hər şeyi yaradanın Allah olduğunu söyləyər, ancaq Allahın hər şeyin tək hakimi və sahibi olduğunu, hər şeyin Onun diləməsi ilə reallaşdığını izah etməzlər. Digər qrup isə, uşaqlarını çox daha böyük bir səhvə yönəldərlər. Bu insanlar bütün kainatın ağılsız və şüursuz təsadüflərin əsəri olduğu yanılmasını müdafiə edərlər. Çünki onlar da böyüklərindən və ya ətraflarından eyni cavabları eşidərək yetişmiş və illər boyunca bu istiqamətdə təhsil almışlar. Məktəblərdə, qəzetlərdə, televizorlarda həmişə Allahın varlığını inkar edən bir təlqinlə qarşılaşmış, bu aldanış sanki beyinlərinə biçilmişdir.
Üstəlik bu təlqin insanlarda elə bir qəbul etməyə səbəb olmuşdur ki, gördükləri hər cür yaradılış möcüzəsinə baxmayaraq düşünməməyə, vicdanları ilə gördükləri doğruları göz ardı etməyə alışmışlar. Əslində bu vəziyyət də başlı başına bir yaradılış möcüzəsidir. İnsanların gördükləri bütün dəlillərə, şahid olduqları xeyli çox möcüzəyə baxmayaraq inkarda müqavimət göstərmələri, Quranda bizə bildirilən bir möcüzəvi vəziyyətdir. Allah bəzi insanların gördükləri hər cür möcüzəyə baxmayaraq iman etməyəcəklərini bir ayədə bu şəkildə bildirməkdədir:
 
Əgər Biz mələkləri onlara göndərsəydik, ölülər onlarlə danışsaydı və hər şeyi dəstə - dəstə toplayıb onların qarşısına qoysaydıq belə, Allah istəmədikcə, onlar iman gətirməzdilər. lakin onların əksəriyyəti bilməz.. (Ən'am Surəsi, 111)      
 
Bu kimi insanların uşaqlarına verdikləri təhsil də öz inandıqları Dəccal dini istiqamətində olmaqdadır. Beləcə insanların böyük qisimi daha uşaq yaşdan başlayaraq Allahın varlığını və yaratma sənətini heç düşünmədən, hər şeyin bir təsadüfdən ibarət olduğuna inanaraq böyüyər. Bəzi ailələr isə uşaqlarına bu mövzuda heç bir məlumat verməzlər və onları bir az daha böyüdüklərində bəzi televizorlarda, filmlərdə, qəzetlərdə və ya kitablarda qarşılaşacaqları ateist təlqinlərə açıq buraxarlar. Bu vəziyyətdə də nəticə, çox vaxt uşağın bu təlqinlərə qapılmasıdır.
 
 
II. Mərhələ
Həyatın Şiddətə Söykənən Bir Mübarizə Sahəsi
Olduğu Yalanı Öyrədilir
 
Həyatın təsadüf və təsadüflərin əsəri olduğunu düşünən bir insan üçün, özü ilk başlarda şüurunda olmasa dahi, maddə tək mütləq dəyər halına gəlir və beləcə ilk mərhələ aşılmış olar. Bənzər təlqinlərlə yetişənlərin əksəriyyətdə olduğu bir cəmiyyətdə, uşağın beyninə biçiləcək əhəmiyyətli təlqinlərdən bir başqası isə "güclü və eqoist olduğu müddətcə ayaqda qalabiləcəyi"dir.
İlk başda ailə içərisində işlənən bu təlqin, uşağın məktəbə başlaması ilə birlikdə daha güclü və əhatəli bir hala gələr. Uşağın ailəsi və ətrafından götürdüyü təlqin, məktəbdə özünə elm donu altında öyrədilən "insanların atası heyvanlardır, başqa sözlə heyvanlar arasındakı əlaqə insanlar arasındakı əlaqələr üçün də etibarlıdır" şəklindəki tamamilə elm xarici nəzəriyyələrlə dəstəklənir. Beləcə uşaq, fərdlər və cəmiyyətlər arasında davamlı bir mübarizə olduğunu, zəif olanların ortadan qalxacaqlarını və özünün də buna görə bir həyat davam etdirməsi lazım olduğu yalanını öyrənməyə başlar. Bu təhsilə görə bir uşağın həyatda ən çox ehtiyac duyacağı və əsla unutmaması lazım olan dərs, bu mübarizə mühiti içində lazım olsa güc, şiddət və hiylə də istifadə edərək ayaqda qalmağı bacara bilməkdir.
Bu təlqin məktəblə də məhdud qalmaz. Uşaq, dinlədiyi mahnı sözlərində, izlədiyi filmlərdə, reklamlarda, video-kliplərdə, hətta oynadığı kompüter oyunlarında, qısaca həyatının hər anında sıx bir İctimai Darvinizm təlqini götürməyə davam edər. Söz mövzusu sıx təlqin nəticəsində, insanlarla olan bütün əlaqələrini materialist bir anlayış üzərinə qurar. Bu, insan həyatının hər anına mərhəmətsizliyin, eqoizmin, mənfəətçiliyin, vəfasızlığın hakim olması deməkdir. Bu anlayışın təbii bir nəticəsi olaraq uşaq, əxlaqi dəyərlərdən uzaq, qaranlıq bir dünyanın içinə itələnilir.
Halbuki Quran əxlaqı insanlara bunun tam ziddi olan bir həyat təqdim etməkdədir. Quranda insanlar, barışa və təhlükəsizliyə dəvət edilir. Quran əxlaqının yaşandığı cəmiyyətlərdə sevgi, mərhəmət, xoşgörüş, dinclik, dürüstlük, fədakarlıq və insaniyyət suverendir. Allahın insanlara əmr etdiyi gözəl əxlaq, bu şəkildə bildirilmişdir :
 
Onlar öz iştahaları çəkdiyi halda yeməyi yoxsula, yetimə vəəsirə yedirərlər. "Biz sizi ancaq Allah rizasından ötrü yedirdirik. Biz sizdən nə bir mükafat, nə də bir təşəkkür istəyirik. Həqiqətən, biz Rəbbimizdən, çox sərt, çətin gündən qorxuruq!" Allah da onları o günün şərindən qoruyacaq, onlara gözəllik və sevinc bəxş edəcəkdir. (İnsan Surəsi, 8-11)
 
 
III. Mərhələ
Heç kimə qarşı məsul olmadığı öyrədilir
 
Soruşduğu hər suala materialist və Darvinist düşüncə çərçivəsində cavablar alan uşağın qarşısında, təbii olaraq eyni düşüncələrə sahib olmaqdan başqa bir yol qalmamışdır. Artıq o da, bunu açıqca ifadə etməsə belə, özünü və qarşısındakı insanı təkamülləşmiş bir növ heyvan olaraq görməyə başlayacaq.
Ancaq təhsilin əhəmiyyətli bir mərhələsi daha vardır. O da uşağın özündən başqa heç kimə qarşı məsul olmadığı yanılmasını öyrənməsidir. Özünə təlqin edilən bu batil inanca görə; əgər ən başdan bəri yalnız maddə varsa və maddə həmişə var olacaqsa, həyatın hamısı təsadüflərin bir əsəri isə, üstəlik ölüm tamamilə bir yox olmaqdısa, o zaman insan üçün əhəmiyyətli olan yalnız maddi çıxarlar. Maddələrdən ibarət olan bu dünyada mənəvi dəyərlərin bir mənası qalmaz. Bu vəziyyətdə insanın düşünməsi lazım olan tək şey, öz istək və ehtiraslarının nə yolla olursa olsun təmin edilməsidir. Quranda yer alan "Yoxsa sizi əbəs yerə yaratdığımızı və hüzurumuza qaytarılmayacağınızı güman edirdiniz?" (Muminun Surəsi, 115) ayəsi, bu cahil insanların əyri dünyagörüşünü bizlərə göstərməkdədir.
Gerçəkdə isə başıboş bir həyat sürəcəyini və ölümlə birlikdə yox olacağını düşünən insanlar, çox böyük bir yanılmaya düşmüşlər. İnsan, hər şeyi yoxdan var edən Rəbbimizə qarşı məsuldur. İnsanı, müəyyən bir qədər üzərinə yaradan, keçmişini, bu anını və gələcəyini bilən, öldükdən sonra onu sorğulayaraq etdiyi hər şeyin qarşılığını verəcək olan Allahdır. Allah onu, heyvanlardan fərqli olaraq bir ruh, ağıl, iradə və mühakimə qabiliyyəti ilə yaratmışdır. Yəni bir insan, içində fərqli hərəkətlərə qarşı bir istək və ya dürtü eşitsə dahi, bu xüsusiyyətləri ilə pisliyi maneə törətmə gücünə sahib olaraq yaradılmışdır.
Bunun şüurunda olmayan və ya bu gerçəyi göz ardı edən bir adamın cəmiyyət üçün təhlükə meydana gətirəcəyi isə açıqdır. Məsələn bir hadisə qarşısında hirslənən kimsə, qarşısındakı adama heç düşünmədən zərər verə bilər, mərhəmətsizcə davrana bilər. Qarşısındakının savunmasız biri olması onun üçün bir məna daşımaz. Əhəmiyyətli olan hirsini bir şəkildə tərk edə bilməsidir. Ancaq Allahın özünə verdiyi ruhu daşıdığını bilən, ağıl və vicdan sahibi insan hər cür vəziyyətdə hirsinə hakim olar. Mühakiməsi və vicdanı hər an açıqdır. Allaha hesab verə bilməyəcəyi ən kiçik bir hərəkətdə olmaz. Günah işlədiyində isə bundan tövbə edər və səhvini düzəldər.
Allah, özünü başıboş zənn edənlərə yaradılışlarını və ölümdən sonra təkrar diriləcəklərini Quranda belə xatırlatmaqdadır:
 
Məgər insan elə güman edir ki, o, başlı başına buraxılacaq?!
Məgər o tökülən bir qətrə nütfə deyildimi?!
Sonra laxtalanmış qan oldu və (Allah) onu yaradıb surət verdi.
Sonra da ondan biri kişi, biri qadın olmaqla iki cift yaratdı.
Elə isə O Allah ölüləri diriltməyə qadir deyildirmi?! (Qiyamət Surəsi, 36-40)
 
Bir başqa ayədə isə insanlara həm pisliyin həm də pisliklərdən çəkinmənin ilham edildiyi bildirilmişdir. (Şems Surəsi, 7-10) Başqa sözlə insanların əxlaqlarındakı pozğunluqların və cinayət törətmələrinin ardındakı təməl səbəb, Allaha iman etməmələri, etdiklərindən ötəri Allaha hesab verməyəcəklərini zənn etmələri və bu səbəblə Allahdan çəkinməmələridir. Halbuki insanın bir yaradılış məqsədi vardır. "... insanları yalnız Mənə ibadət etmək üçün yaratdım" (Zariyat Surəsi, 56) ayəsi ilə bu məsuliyyətin "Allaha ibadət etmək" olduğu bildirilmişdir. İnsan dünya həyatında sınaqdan keçirilməkdədir və məsuliyyətlərini yerinə yetirmədiyi vəziyyətdə, bununla sorğuya çəkiləcək. Bu məsuliyyətlərdən bəziləri Bəyyinə Surəsində bu şəkildə bildirilr:
 
Halbuki onlara əmr edimişdi ki, Allaha - dini yalnız Ona məxsus edərək, batildən haqqa dönərək - ibadət etsinlər, namaz qılıb zəkat versinlər. Doğru - düzgün din budur. (Bəyyinə Surəsi, 5)
 
Doğru din, Allahın dinidir, amma xeyli çox insan əsərin başından etibarən sözünü etdiyimiz təlqinlər nəticəsində bundan uzaqlaşar. Əvvəlki səhifələrdə mərhələlərini tərif etdiyimiz İctimai Darvinist təhsildən keçən bir insanın qarşısında çox seçki imkanı qalmaz. Həyata və insanlığa dünyagörüşü tamamilə materialist-Darvinist düşüncə istiqamətində şəkillənir. Artıq o da yalnız özünü və mənfəətlərini qorumaq üçün mübarizə edəcək, çox vaxt şiddət, zülm və hiyləni tək yol olaraq görəcək, dinsizliyin gətirdiyi kabus içində bir xətadan bir başqa xətaya qaçacaq. Üstəlik bu vəziyyətdə onu dayandıracaq və ya maneə törədəcək bir səbəb olmayacaq. Davamlı "bəla axtaran", savunmasız insanlara hücum edən, məzlumları əzən və haqqlarını yeyən, şiddətdən zövq alan, qanı və gözyaşını əyləncə mövzusu əldə edən, qısacası bütün insani özəliklərdən uzaqlaşan insanların sayı gün keçdikcə artmaqdadır. Bunun ən əhəmiyyətli səbəbi də, Dəccal dininin bu ürküdücü təlqinlərinin, insanlara həyatın imtina edilməz bir gerçəyiymiş kimi öyrədilir olmasıdır.
  
Bu yazılar dünyaca tanınmış olan Böyük İslam Alimi Harun Yəhya – nın “Dəccalın ayini terror” adlı əsərindən götürülərək hazırlanmışdır.
 
ALLAHU ƏKBƏR
 
Reklam
 
 

=> Sen de ücretsiz bir internet sitesi kurmak ister misin? O zaman burayı tıkla! <=
GERÇƏYİ DÜŞÜNDÜNÜZMÜ?